A teraz troszkę o srebrze w opatrunkach

Na początek zacznijmy od opatrunków ze srebrem nanokrystalicznym, mam nadzieje że przedstawiciele firmy niedługo sie odezwą i udostępnia mi materiały umożliwiające opisanie tego opatrunku i jego działaniau w ranie. Na razie na dobry początek film z youtube o opatrunku Acticoat.

Już w pracy

A więc przerwa wymuszona moja rekonwalescencją zakończył się. Od niedawna znów pracuję i mam nowe doświadczenia z opatrunkami. A jakimi to już wam piszę. Udało nam się zastosować opatrunek z miodem Actilite i olejem Manuka na ranę po urazie u motocyklisty. Rana ta była jedna z kilku urazów opracowanym u tego pacjenta w czasie ponad 5godzinnego zabiegu operacyjnego. Początkowo zalecono codzienne zmiany opatrunku w okolicy pachy z Bactigrasu, jednak z braku tego opatrunku zastosowałyśmy opatrunek Actilite. No i nie zawiodłyśmy się. Jest skuteczny nie tylko w przypadku oparzeń, otarć ale i w przypadku ran pourazowych wtórnie opracowanych. Atualnie rana nie sączy, wykazuje cechy gojenia, brak zaczerwienienia i zapalenia. Jak na uraz motocyklowy powiązany ze złamaniem otwartym okolicy ramienia i barku to jest poprostu wzorowe gojenie.
http://kikgel.com.pl/?p=94

VERSAJET* Hydrosurgery System

to urządzenie wykorzystujące mały strumień płynu tworząc tym samym narzędzie chirurgiczne łączące opracowywanie ran z pulsacyjnym płukaniem. Przeznaczone jest do cięcia, podcinania i usuwania tkanek   w ranach. Podczas zabiegów chirurgicznych służy do opracowywania rany, usuwania zanieczyszczeń i płynów z pola działania chirurga.

Działania te umożliwiają personelowi medycznemu całkiem nowe podejście do leczenia ran. Jest to hydrochirurgiczna metoda oczyszczania tkanek zwana też nożem wodnym. Duże ciśnienie zastosowanego płynu i próżni umożliwia cięcie i usuwanie tkanek z opracowywanych miejsca, dzięki czemu możliwe staje się precyzyjne usunięcie martwicy z ran pourazowych i przewlekłych. System ten pozwala na dobór optymalnej techniki do konkretnego zabiegu. Versajet umożliwia usuwanie nieukrwionej, martwej tkanki. Likwiduje puste przestrzenie i zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia kontaminacje rany.

VersaJet - efekt Venturiego

VersaJet dzięki swej budowie gwarantuje wytworzenie strumienia cieczy o ponad dźwiękowej prędkości. Równocześnie wytworzona zostaje miejscowo próżnia w głowicy końcówki. Uzyskuje się możliwość cięcia z jednoczesnym usunięciem martwicy poprzez płukanie rany. Źródło: Ars Comer Medica

VersaJet - wycięcie tkanek

Urządzenie dzięki swoim właściwością zapewnia kontrolę nad precyzja cięcia.. Równolegle ustawienie głowicy w stosunku do tkanki stabilizuje parametry cięcia i płukania, Źródło: Ars Comer Medica

VersaJet - usuwanie zanieczyszczeń

Usuwanie zanieczyszczeń z rany uzyskuje się poprzez regulację kąta nachylenia głowicy w stosunku do tkanek, Źródło: Ars Comer Medica http://www.arscomer.pl/versajet.html

Hydrożele

Powstają one podczas polimeryzacji. Opatrunki te zawierają duży procent wody, nie są w niej jednak rozpuszczalne, pod jej wpływem pęcznieją. Związane jest to z zawartością grup hydrofilowych. Cecha ta jest najważniejszą właściwością tej grupy opatrunków. W zależności od zastosowanych składników w procesie produkcji mają różne przeznaczenie. Część z nich służy do aktywnego rozpuszczania martwiczych tkanek i oczyszczenia rany, pozostałe to środek do stworzenia wilgotnego środowiska    w ranie. Można je stosować:

• w ranach powierzchownych i niezbyt głębokich,
• przesuszonych,
• pokrytych martwicą sucha i rozpływną w postaci włóknika, bez dużego wysięku,
• ranach ziarninujących bez dużego wysięku,
• ranach naskórkujacych w celu ochrony,
• w przypadku oparzeń pośredniej grubości skóry.

Bezpostaciowe amorficzne żele okazują się przydatne w wypełnieniu ran głębokich. Opatrunek zbudowany jest z makrocząsteczek zawierających cząstki wody. Połączone one są za pomocą wiązań poprzecznych, które pod wpływem pochłoniętego płynu rozciągają się. Dzięki temu w makrocząsteczkach tworzy się miejsce na wchłanianie i zatrzymanie drobnoustrojów i wydzieliny z rany. W fazie oczyszczania się rany najważniejsze jest natychmiastowe stworzenie wilgotnego środowiska, opatrunki hydrożelowe nie potrzebują wydzieliny by ten proces zaistniał. Grupa ta dzięki tej zdolności zalecane są do ran przesuszonych i słabo sączących. Tkanki nekrotyczne ulegają nawilżeniu, rozpuszczeniu i włonięciu przez struktury hydrożelu. Rana ulega oczyszczeniu, jej stan poprawia się. Jednak Hydrożele nie sprawdzają się w przypadku ran silnie sączących, jeśli jednak zdecydujemy się na ten opatrunek należy w tej sytuacji użyć go z opatrunkiem wtórnym o dużej chłonności. Może to być opatrunek alginianowe. W fazie ziarninowania opatrunek tej grupy utrzymuje wilgotne środowisko wspomagający tym samym proces ziarninowania. Zastosowany podczas epitelizacji ten sam mikroklimat umożliwia wzrastanie naskórka i pokrycie ziarniny. Zmiana opatrunku zależna jest od ilości wydzieliny powstałej w ranie. Producenci podają najczęściej 2 do 7 dni. Zawsze należy obserwować opatrunek, powstanie białawych smug i zmętnienie są sygnałem do zmiany opatrunku [4, 9, 10, 21].

Rodzaje terapii w leczeniu ran z zastosowaniem opatrunków specjalistycznych

Terapia „sucha”

Stosowana jest w następujących sytuacjach:

• Rany pooperacyjne,
• Drobne rany powierzchniowe o małej powierzchni,
• Rany ostre powierzchniowe o silnym wysięku,
• Rany pierwotnie gojące się (per primam intentionem).

Opatrunki stosowane w terapii „suchej” są to przede wszystkim [2]:

• Kompresy z włókniny i gazy – są to różnego rodzaju kompresy z gazy, gotowe chłonne kompresy złożone z warstw wchłaniających wydzielinę, dzięki wielu zaletom opatrunki te maja dużą chłonność i nie przylegają do rany, Mocuje się je z pomocą bandaży lub przylepców. Najlepiej sprawdzają się w przypadku ran pooperacyjnych, gdy krwawienie zmniejsza się w czasie, a rana goi się pierwotnie.
• Kompresy maściowe – na rynku medycznym pojawia się coraz więcej tego typu opatrunków. Wspólną ich cechą jest nośna siatka zaimpregnowana maścią obojętną, często z dodatkiem czynnych biologicznie substancji mających za zadanie działać bakteriobójczo, bakteriostatycznie. Służą do bezurazowego zaopatrywania ran takich jak otarcia, powierzchowne oparzenia, miejsca pobrań naskórka, nałożonego przeszczepu. Wymagają one zastosowania opatrunku wtórnego, niektóre z nich łączy się w terapii „wilgotnej z aktywnymi opatrunkami. Przykładem opatrunku z maścią jest Atrauman, Grasolind, opatrunki zawierające czynne składniki: Atrauman Ag, Bactigras.
• Inne opatrunki chłonne i nieprzywierające – są to wszystkie opatrunki i kompresy kombinowane. Dzięki temu wiele z nich ma zwiększona chłonność, SA miękkie, wymiana gazowa jest ułatwiona dzięki ich zastosowaniu, również przepuszczają parę wodną. Dodatkowo można je łatwo formować. Wymagają mocowania bandażem lub przylepcem, niektóre z nich są samoprzylepne.

Terapia „wilgotna”

W roku 1962 George D. Winter opublikował wyniki swoich spostrzeżeń na temat gojenia ran w wilgotnym środowisku. Eksperyment polegał na wytworzeniu wilgotnego środowiska pod folią poliuretanowa i obserwacji gojenia rany. Doświadczenie dowiodło, że rana w takich warunkach goi się dwukrotnie szybciej niż w warunkach niezaopatrzenia specjalnym foliowym opatrunkiem. Kolejne badania prowadzili C.D. Himman, H. Marbach i T. D. Turner, potwierdzili oni skuteczność gojenia ran w warunkach wilgotnego środowiska [2]. Stosowanie wilgotnej terapii staje się w dzisiejszych czasach standardem w procesie leczniczym wtórnie gojących się ran, szczególnie, jeśli jest niezbędna odbudowa dużych ubytków tkankowych.  Opatrunki stosowane w tej terapii wymieniono w Rozdziele 2.1.2, oraz załączniku nr 1.

Opatrunki stosowane w tej terapii spełniają założenia idealnego opatrunku wg. T.D. Turnera w całości lub są bardzo bliskie tych założeń.

Dzięki zastosowanym do ich produkcji materiałom, zapewniają one w przypadku prawidłowego użycia spełnienie zasad strategii TIME. Ich powszechność i fakt refundacji umożliwia pacjentom i ich rodzinom oraz personelowi medycznemu wybór opatrunku najbardziej optymalnego dla pacjenta nie tylko ze względu na stan rany, ale i możliwości finansowe. Dzięki temu pacjenci chętniej sięgają po możliwość nowoczesnego leczenia ran [2].

Fazy gojenia ran

1.      ZAPALNA (WYSIĘKOWA) - polegająca na zatamowaniu krwawienia

i oczyszczeniu rany, zwana jest też fazą oczyszczania, do jej rozpoczęcia dochodzi w momencie zranienia. Czas trwania tej fazy to około 3-4 dni, krwawienie

i krzepnięcie krwi w warunkach fizjologicznych kończy się po około 10 minutach. W zależności od wielkości uszkodzonych naczyń jego nasilenie może być różne. Zatrzymanie krwawienia może wymagać czasem udziału osób udzielających pierwsze pomocy. Główną rolę w tej fazie odgrywają trombocyty i czynniki krzepnięcia. Stan zapalenia jest kompleksową reakcją obronną, jej celem jest eliminacja lub dezaktywacja czynników szkodliwych, oczyszczenie tkanek

i przygotowanie ich do kolejnych procesów proliferacji. „ROPA” jest produktem ubocznym „sprzątania” rany. Komórki fazy zapalnej to:

·               LEUKOCYTY pojawiające się w ranie po około 2-4 godzin od zranienia, posiadają one zdolność do fagocytozy komórek, które uległy uszkodzeniu, obcych dla ustroju materiałów (martwaki), oraz drobnoustrojów. Gromadzenie leukocytów zostaje przerwane około 3 dnia od zranienia, gdy rana jest „czysta”, wtedy też faza zapalenia zbliża się ku końcowi. Gdy dochodzi do powstania infekcji, dopływ leukocytów jest utrzymany, fagocytoza ulega wzmocnieniu, faza ta wydłuża się, a wyniku dochodzi do wydłużenia czasu gojenia rany.

·               GRANULOCYTY OBOJĘTNOCHŁONNE - wydzielają one do rany substancje wywołujące zapalenie, są to tzw. CYTOKINY (TNF - α, interleukiny, mają zdolność do fagocytozy, uwalniają rozszczepiające białko enzymy – Proteinazy, które mają za zadanie usuwać uszkodzone i nieżywotne elementy macierzy pozakomórkowej.

·               MAKROFAGI – do ich powstania dochodzi po około 24 godzinach z przybyłych do obszaru rany Monocytów. Ich zadaniem jest kontynuacja fagocytozy, ingerują również wybitnie w proces oczyszczania rany przez wydzielenie cytokin i czynników wzrostu.

W tej fazie ważny jest TLEN, niezbędny w procesie fagocytozy. Odpowiednie dostawy tlenu tkankowego gwarantują skuteczną ochronę rany przed rozwojem zakażenia.

Reakcje zapalne występują w każdej ranie, ich nasilenie zależy od stopnia zanieczyszczenia rany. Jeśli rana wymaga usunięcia dużej ilości tkanek martwiczych, drobnoustrojów, martwaków z jej dna to procesy te nasilają się.

Cechy charakterystyczne dla zapalenia to:

- zaczerwienienie – rubor,

- ocieplenie – calor,

- obrzęk – tumor,

- ból – dolor.

2.             PROLIFERACYJNA – tkanka ziarninowa odbudowuje się, zwana też fazą ziarninowania. Do jej rozpoczęcia dochodzi około 4 dnia od momentu powstania rany, jej główny cel to tworzenie nowych naczyń krwionośnych i wypełnianie ubytków tkanką ziarninową. Przebieg tej fazy uzależniony jest przede wszystkim od zaopatrzenia rany i obszaru przyrannego w krew, tlen i substancje odżywcze, umożliwiają to nowopowstające naczynia krwionośne. Naczynia te powstają poprzez „wychodzenie” z nieuszkodzonych naczyń krwionośnych w kierunku brzegów rany.  Komórki tej fazy to:

·               FIBROBLASTY – wytwarzają one prekursory kolagenu, elastyny i proteoglikanów. Prokolagen na zewnątrz komórki przeistacza się w kolagen stopniowo dojrzewający do włókien i nadaje tkankom wytrzymałość. W procesie gojenia się rany część fibroblastów przekształca się w miofibroblasty, co powoduje obkurczenie się rany.

·               TKANKA ZIARNINOWA – podczas prawidłowo zachodzącej granulacji jej powierzchnia jest wilgotna lśniąca o kolorze łososiowo czerwonym.

3.             RÓŻNICOWANIA – dochodzi w niej do dojrzewania, bliznowace i epitelializacji naskórka (zachodzi proces naskórkowania). Zaczyna się ona przeciętnie między 6 a 10 dniem dojrzewania kolagenowych włókien. Dochodzi do ściągania się brzegów rany, zawartość wody i naczyń w tkance ziarninowej ulega zubożeniu, dochodzi do jej utrwalenia i przeobrażenia w tkankę bliznowatą, która nigdy nie uzyska właściwości nieuszkodzonej tkanki. Epitelizacja jest ściśle powiązana  z ziarninowaniem. Ziarnina wysyła sygnały chemotaktyczne niezbędne w migracji nabłonków brzeżnych, stanowi jednocześnie wilgotną powierzchnię poślizgową ułatwiającą tę migrację. Proces ten polega na tworzeniu nowych komórek przez mitozę oraz wzrost komórek od brzegów rany. Jest to faza kończąca gojenie rany.

Kilka słów celem wstępu

Wszystko co zostanie tu umieszczone jest efektem mojej pracy nad pracą licencjacką, nic nie jest efektem kopiuj i wklej, dlatego mam prośbę jeśli chcesz gdzieś to opublikować skontaktuj się ze mną w celu uzyskania zgody na przedruk. Jest to praca naukowa obroniona w PSW w Kwidzynie w 2011r.

Rana i problem jej leczenia istnieje od zarania dziejów. Już w starożytności znano najróżniejsze metody i specyfiki w postaci ziół, naparów, liści roślin i mieszanin substancji organicznych, których zadaniem było wspieranie procesu leczniczego. Z czasem rozwinęła się myśl związana z tym zjawiskiem. Przez stulecia proces ten poznawano i wspierano. Często nieumiejętnie szkodząc ranie a nie działając wspierająco.

W dzisiejszych czasach dzięki znajomości procesów biochemicznych, fizjologicznych i patologicznych zachodzących w organizmie ludzkim, szczególnie w tkankach, gdzie powstaje uszkodzenie, czyli rana, możemy wspierać w naukowo potwierdzony sposób zjawisko gojenia się ran [4, 9, 12, 19]

Dzięki postępowi nauki w tej dziedzinie medycyny zachodzącemu nieprzerwanie od 1964 roku wiedza na temat metod leczenia ran oraz skuteczności terapii stosowanych w tym celu zwiększyła się. Dziś mamy do czynienia z szerokim wyborem opatrunków, środków dezynfekcyjnych i antyseptycznym obecnych na rynku. Firmy farmaceutyczne prześcigają się w badaniach nad leczeniem ran tworząc coraz nowsze technologie przyczyniające się do poprawy życia osób dotkniętych ranami ostrymi i przewlekłymi [4, 19]. Rany przewlekłe stanowią problem systemów opieki zdrowotnej na całym świecie. W społeczeństwach uprzemysłowionych wystąpi on u około 1, 5 % populacji przynajmniej raz w życiu. Koszty związane z jednorazowym pobytem pacjenta z powodu rany przewlekłej w szpitalu europejskim wynosi od 6, 650 do 10, 000 euro. Koszty leczenia ran przewlekłych pochłaniają 2 – 4 % budżetu zdrowotnego Unii Europejskiej, niestety sumy te wzrosną ze względu na starzenie się populacji oraz wzrostu odsetka chorujących na cukrzycę, niosącą za sobą powikłanie w postaci zespołu stopy cukrzycowej [8].  

Ze względu na ogrom tego zjawiska bardzo ważna jest poprawa życia osób dotkniętych tego rodzaju dolegliwościami. By jak najlepiej wspomóc efektywne leczenie i skrócenie tego procesu do najbardziej wymaganego minimum, potrzebna jest wiedza na temat nowoczesnych metod leczenia, a więc opatrunków. Wiedza na temat ich budowy, działaniu, wskazaniach zastosowania jest nierozerwalnie połączone

z wiedzą o ranach [4, 12, 16].

P.S. Przypisy udostępniam po kontakcie mailowym, praca przeszła przez proram anty plagiatowy i jest w bazie prac licencjackich.